Main -> Dating -> PANINIWALA, PAGPAPAHALAGA AT KULTURA NG MGA PILIPINO

PANINIWALA, PAGPAPAHALAGA AT KULTURA NG MGA PILIPINO

05.07.2019 0 Comments

Kultura ng Pilipinas

To browse Academia. Skip to main content. You're using an out-of-date version of Internet Explorer. Log In Sign Up. Kultura ng pilipinas. Just Sue. Kultura ng pilipinas Ang kultura ng Pilipinas o kalinangan ng Pilipinas ay pinaghalong impluwensya ng mga katutubong tradisyon at mga kultura ng mga unang mangangalakal at mananakop nito noon.

Araw ng mga Guro Iba-iba ang buwan ng pagdiriwang nito. Dito naman pinahahalagahan ang kabutihan ginagawa sa atin ng mga guro.

Nagkakaiba-iba ng lamang ito ng petsa ayon sa bayani o natatanging Pilipinong ginugunita. Tuwing Hunyo 24 ang Araw ng Maynila. Ika naman ng Agosto ang Araw ng Lungsod Quezon. Mga pagdiriwang na panrelihiyon Marami pagdiriwang na panrelihiyon sa Pilipinas. Isinasagawa rin ito sa iba't ibang buwan sa buong taon.

Makikita rito ang mga kaugalian at katangiang Pilipino Pasko Mahalaga para sa mga kapatid nating Kristiyano ang pagdiriwang ng Kapaskuhan tuwing ika ng Disyembre. Araw ito ng paggunita sa pagsilang ni Jesus, ang Anak ng Diyos ng mga Kristiyano.

Misa de gallo o simbang-gabi ang hudyat ng pagdiriwang ng Kapaskuhan. Nagsisimula ito sa ika ng Disyembre. Ang misa de gallo ang magkakasunod na siyam na simbang-gabi hanggang sumapit ang araw ng Pasko.

Nagkakaisa ang mga Pilipino sa pagdiriwang nito. Marami ang dumadalo sa misang ito. Sama-samang nagsisimba ang mag-anak dito. Pagmamahal sa bawat isa ang mensaheng ipinahahatid sa atin tuwing sasapit ang Pasko. Isang araw rin ito para sa mga mahal sa buhay - mga kamag-anak at mga kaibigan - at pati na rin ng mga kaaway. Kailangang maghatid ang bawat Kristiyanong Pilipino ng kapayapaan hindi lamang sa buong bansa kundi pati na rin sa buong mundo.

Kung kaya't dapat tandaan na ang mensahe ng Pasko ay pagmamahal at kapayapaan. Tanda rin ito ng pagkakabuklod ng mga mag-anak.

Tradisyon at kultura ng pilipino

Nagsasama-sama rito o nagkakaroon ng reunion ang mga kasapi ng mag-anak. Isa pang napakagandang pagdiriwang kung Pasko ang parada ng makukulay at maiilaw na parol na yari sa San Fernando, Pampanga. Dinarayo ng mga turista ang paradang ito. Ati-atihan Ito ay pagdiriwang sa Kalibo, Aklan. Tatlong araw ito ng pag-awit at pagsayaw sa mga daan.

singer not the

Nagpaphid ng uling o anumang itim na pangkulay sa buong katawan ang mga sumasali sa parada. Nagsusuot pa sila ng makukulay na kasuotan habang nagsasayaw sa saliw ng tugtog ng mga tambol sa kalsada.

Sumisigaw naman ng "viva" ang iba sa kanilang pagsasayaw. Mahal na Araw Isang napakahalaga at natatanging tradisyon ito ng mga Katolikong Pilipino. Nagkakaisa ang ito sa pagdaraos nito. Karaniwang makaririnig ng pabasa sa baryo, kapilya, at pati na sa mga tahanan na ikinukuwento ang buhay ni Cristo. Penitensiya naman ang tawag sa ginagawa ng mga Pilipinong nagpapasakit o namamanata tuwing Mahal na Araw, Kanilang pinahihirapan at pinarurusahan ang sarili sa pagdadala ng krus o pagpalo at pagsugat sa kanilang mga katawan.

Isang prusisyon ng mga rebulto ni Cristo at iba pang santo ang inilalakad sa mga pangunahing daan ng baryo o bayan tuwing Biyernes Santo. Maingay at masayang naririnig ang kampana ng lahat ng simbahan tuwing Linggo ng Pagkabuhay upang ipabando o ipahayag ang muling pagkabuhay ng ating Panginoon.

May isa pang gawaing isinasagawa tuwing Mahal na Araw. Ito ang Moriones ng Marinduque. Isang makulay na kaugalian pang-Mahal na Araw ito. Nagsusuot ng damit ng mga Romanong sundalo at makukulay na maskara ang mga namamanata.

Pahiyas Isang tradisyon din ito. Pinararangalan dito ang santo ng mga magsasaka na si San Isidro de Labrador. Nagkakaisang nagsasabit ang mga taga-Quezon ng mga produktong-bukid at katutubong pagkain sa pintuan at mga bintana ng kanilang bahay. Isang Bahagi ng pagdiriwang ng San Isidro ang pagbasbas sa mga kalabaw. Ipinaparada ng mga magsasaka ang kani-kanilang mga kalabaw patungo sa simbahan upang mabasbasan ng pari. Naniniwala sila na malalayo sila at ang kanilang mga kalabaw sa mga sakit at aksidente sa pagbasbas na ito.

Santakrusan Ito ang isa pa ring kasayahan. Ang santakrusan ay isinasagawa kung Mayo. Isang prusisyon ito na nagpapakita at isinasadula ang paghahanap ni Santa Elena sa Banal na Krus. Maraming naggagandahang kababaihan sa prusisyong ito na kumakatawan kay Birheng Maria at iba pang mga babaing tauhan sa Bibliya at mga akadang kaugnay nito. Isinasagawa ang prusisyong ito sa Ilog ng Naga at kalalakihan lamang ang lumalahok.

Magandang nilagyan ng palamuti ang trono ng birhen na nasa isang kasko. Ginugunita at pinararangalan ang mga namatay na kamag-anak sa araw na ito. Karaniwang nagtutungo ang mga Pilipino sa sementeryo upang magsindi ng mga kandila, mag- alay ng mga bulaklak at pagkain, at magdasal para sa namatay na mga mahal sa buhay.

Nagkakaisa rin ang mga Pilipino sa pagsasagawa ng mga kaugaliang ito. Ramadan Isang buwang pagdiriwang ito ng ating mga kapatid na Muslim sa Timog tuwing Marso hanggang Abril. Sama-sama at nagkakaisa rin sila sa pagdiriwang ng okasyong ito. Mahalagang pagdiriwang ito sa kanila. Idinaraos ang kaugalian at tradisyong ito ng mga tagasunod ng Islam sa buong mundo.

Nagsusuot ng mahabang belo sa kanilang mukha ang mga babaing Muslim kapag nagtutungo sila sa kanilang mosque. Nangingilin or nag-aayuno ang lahat ng mga Muslim sa mga pagdiriwang na tulad nito. Nagdarasal sila kay Allah na kanilang Panginoon. Nagbabasa pa sila ng Koran. Ang Koran ay banal na aklat ng mga Muslim. Isa itong pasasalamat nila. Nagsisimula at ginigising sila ng malalakas na ingay ng mga tambol. Agad silang nagbibihis ng kanilang magagarang kasuotan at nagtutungo sa mosque.

Nagdarasal sila ng isang oras. Imam ang tawag sa kanilang pari. Ngunit ano naman ang kultura? Gaya ng depinisyon ng wika, mahigpit ding nakatali sa tao ang ating pagbibigay- halaga sa kultura.

Ang Pilipinas, opisyal na Republika ng Pilipinas, ay isang malayang estado at kapuluang bansa sa Timog-Silangang Asya na nasa kanlurang bahagi ng Karagatang Pasipiko. Binubuo ito ng 7, pulo na nababahagi sa tatlong kumpol ng mga pulo na ang: Luzon, Kabisayaan (kilala rin bilang Visayas) at Gini : (katamtaman) (Ika). Ang Carinosa (o Karinyosa) ay isang magiliw na sayaw ng magkaparehang babae at lalake na animo'y nasa aktong nagliligawan. Taong nang palitan nito ang Tinikling bilang pambansang sayaw ng Pilipinas. FLORES DE MAYO MGA KULTURA AT TRADISYON . Ang kultura ng Pilipinas o kalinangan ng Pilipinas ay pinaghalong impluwensiya ng mga katutubong tradisyon at mga kultura ng mga unang mangangalakal at mananakop nito noon. Ang pananakop ng mga Kastila sa Pilipinas, sa pamamahala ng Mehiko, na tumagal ng mahigit taon, ay may malaking kontribusyon sa Kultura ng gsscthunder.com Wikang Pilipino, na mas kadalasang kilala bilang Tagalog, .

At katunayan ay popular parin ang ganitong pag-iisip hanggang ngayon. Para bagang nagpapahayag ito ng isang paghihiwalay sa normal na gawain ng tao at sa yaong naglilinang umano ng kaluluwa.

Tadtad ng problema ang ganitong depinisyon, hindi lamang dahil sa ito ay komplikado at malabo, kundi dahil na rin sa posibilidad nitong magdulot ng pagkiling sa isang partikular na grupo.

Devil looks

Si Edward Tylor Mula sa Wikimedia Sa halip na isipin nating isang gawain ang kultura, maaaring tukuyin ito gamit ang arkeolohikal na depinisyon. Sa mga sanay ng arkeoloji at kasaysayan, ang kultura ay may mas materyal atobjective na kahulugan. Ituon ang pansin sa pahayag na ito mula sa akdang Primitive Culture ng Anthropologist na si Edward B. Covar, na maaaring uriin ang mga bagay na ating nalalaman sa dalawang kategorya: kalikasan at kultura. Ang ganitong pagtutukoy ay mas malawak, mas simple, at mas neutral kaysa sa dating natalakay.

Bilang paglilinaw, ang kultura ay ang kahit anong produkto o tagatanggap ng gawain ng tao-ito man ay pisikal na aksyon o pag-iisip, sinasadya o aksidente, mabuti o masama. Sa pagtutukoy ng kultura, walang kaiba ang pinakalumang tradisyon sa Instagram.

Ang wika ay isang mahalagang to ng kultura na sa loob ng mahabang panahon ay tumulong upang hubugin ang ating paraan ng pag-iisip at pagtatalo. Ito ay may kahulugan lamang dahil sa pagpapataw ng tao ng kahulugan dito. Ang bokabularyo, balarila, at istraktura ng bawat wika ay hindi nakatali sa anumang natural na batas. Bagkus, ito ay nakadepende sa grupo ng mga taong nagnanais ng wika upang punan ang isang partikular na pangangailangan.

Hindi lamang ito totoo para sa kahulugan ng mga salita; ganito rin ang katangian ng ibang to ng isang wika-ang syntax, alpabeto, at iba pang to nito ay nabuo lamang mula sa pagbibigay-kahulugan ng mga gumagamit ng wika.

Sa akda ni Covar, nagbibigay siya ng isang maikli ngunit madiwarang pagpapaliwanag ng mga katangian ng pagpapantig at istraktura ng wikang Filipino. Ipapalagay ko na ang tagapakinig ay may sapat nang kaalaman ukol sa mga gamit ng pangngalan, pandiwa, panghalip, pang-uri, pang-abay, at iba pang bahagi ng pananalita. Dahil medyoredundant si Covar sa kanyang pagdidiskurso nito, pag- usapan nalang natin nang mas maigi kung papaano nakahahanap ng koneksyon sa wika at kultura.

Ilang libong taon mula ngayon, maaaring suriin din ng mga historyador at mananaliksik ang wika ng ating panahon upang makakuha ng ideya tungkol sa ating lipunang ginalawan, sa mga gawain ng tao, lebel ng pamumuhay, atbp. Kahit malaki pa ang ikabago ng lipunan, ebidensya parin ng ating kasalukuyang kalagayan ang wikang ating ginagamit. Ebidensya naman ito sa paglaganap ng isang drogang pulbura-na kahit walang matatag na senso na makapagbibigay ng tiyak na bilang ng gumagamit, ay malalamang laganap dahil sa bilang ng naaaresto at sa epekto nito sa kultura, kabilang na ang wika ng mga tao.

Hindi lamang mga salita ang may ganyang kaugnayan sa kultura. Ang mga sosyolek din-ang porma at tono ng wikang ginagamit ay batay sa hangarin ng may-akda at sa inaasahang tagapakinig. Marahil mas kapansin-pansin naman ang gamit ng bantas at ang kaugnayan nito sa primerong trabaho ng nagsusulat. At maraming tao ang hindi makauunawa ng simbolong xor. Sa seryeng Discworld ni Sir Terry Pratchett ay malimit din siyang gumamit ng isang elementong hindi palagiang pinapansin sa mga diskurso sa paaralan.

good turn deserves

Ito ay ang typeface o fontstyle na malimit paglaruan ni Pratchett at ng mga gumagawa ng komiks. Ang kombinasyon ng paglalarawan sa teksto at ang typeface na ginagamit ay nakabubuo ng mas konkretong imahe ng karakter. Sinasalamin naman nito ang pagkokonekta ng ating isip sa mahinang tunog sa maliit na bagay, o sa matibay na bagay at pagiging uniform. Patunay lang ang lahat ng ito na ang wika, bilang kultura, ay sumasalamin lamang sa pangangailangan at paraan ng pag-iisip ng tao.

At gaya ng siyensya o relihiyon, nagbabalik rin ito ng pagbabago sa mas malaking balangkas ng kultura ng tao. Halimbawa nito ang pagkakaroon ng pambansa o pansariling wika na tumutulong upang magbigay-distinksyon sa isang politikal o social na entitiy.

Hindi ko susuportahan ang katawa-tawang Sapir-Whorf hypothesis, ngunit aking aaminin na may masusukat na epekto ang wika sa tao. Ang lalakiy nagsisibak ng kahoy, umiigib, at gumagawa ng ano mang bagay na iutos sa kanya ng mga magulang ng dalaga. Sa likod ng mataimtim na paglilingkod na ito ay hindi pinahihintulutang makipag-usap ang lalaki sa dalaga; mga mata lamang nila ang nag-uusap at napapahayag ng kani-kanilang dinaramdam. Walang pagkakataong magkausap ang dalawa sapagkat mahigpit ang mga magulang na ang mga matay tinatalasan upang hindi sila masalisihan, wika nga, ng lalaking may kabilisan.

Matapos matanto ng mga magulang ng dalaga na ang nanliligaw ay karapatdapat, ang pagsang-ayon ng mga yaon ay ipakikilala sa lalaki, datapwat ang ganitong pagsang-ayon ay may kondisyon: siyay magkakaloob ng bigay-kaya o dote sa mga magulang ng dalaga.

Ang bigay-kaya ay karaniwan nang lupa, ginto, o ano mang ari-ariang mahalaga. Bukod diyan ay magbibigay rin ang binata nang pang-himuyat sa mga magulang ng dalaga, na maaaring salapi, bilang bayad sa mga araw at gabi ng pagbabantay at pagpupuyat ng mga magulang mulang pagkabata hanggang magdalaga. Bukod pa riyan ay magbibigay rin ang kahabag-habag na binata ng tinatawag na bigay-suso sa nag-alagang yaya ng dalaga bilang ganti sa kanyang pagpapasuso rito. At bukod pa rin diyan ay magbibigay rin ang binata ng himaraw sa ina ng dalaga bilang bayad sa kanyang pagpapasuso sa dalaga ng itoy sanggol pa.

Ang lahat ng itoy inaayos ng mga magulang ng dalaga sa kanilang pakikipag-usap sa mga magulang ng binata. Kung ang hinihiling ng mga magulang noon ay hindi maibibigay ng. Itoy tinatawag na pamumulungan o pamamalae.

Kapag naayos na ito, ang kasal ay isusunod. Ang paraan ng pagkakasal ay iba-iba ayon sa katayuan ng isang tao sa lipunan. Sa mga may dugong mahal, wika nga, ang panliligaw ay dinaraan sa tagapamagitan. Pagkatapos na maayos ng mga magulang ang tungkol sa pag-aasawa ng kanilang mga anak ay ipakukuha ang nobya sa isang tagapamagitan. Pagdating sa paa ng hagdan ng bahay ng lalaki ang dalaga ay magkukunwang nahihiya at hindi agad papanhik.

pitchers have

Dudulutan siya ng ama ng lalaki ng isang regalo at siyay papanhik na. Pagkapanhik ay hindi tutuloy sa kalooban ng bahay hanggat hindi siya nadudulutan ng isa pang regalo. Pagkapasok sa loob ng bahay ay hindi uupo ang dalaga at bibigyan na naman siya ng isa pang regalo.

Hindi kakain o iinom ang dalaga hanggat hindi nadudulutan ng regalo. Pagkatapos nito, ang dalagat binatang ikakasal ay iinom sa isang tasa. Sa bahaging ito ay ipahahayag ng isang matandang lalaki na magsisimula na ang seremonya. Isang matandang babaing may tungkuling pagka-pari ang lalapit sa ikakasal, pagdadaupin ang kanilang mga kamay sa ibabaw ng isang pinggang bigas, at kasabay ng isang hiyaw ay ihahagis ang bigas sa mga panauhin.

Itoy gagantihin ng malakas na hiyawan ng mga panauhin at ang kasal ay tapos na. Sa mga mahadlika, ang paghahagis ng bigas ay hindi ginagawa, samantalang sa mga alipin ang pagkakasal ay nagsisimula at natatapos sa tanong ng lalaki na Pakakasal ka baga sa akin? At kung umoo ang dalaga ay inaaring kasal na sila. Sa mga Moro sa Mindanaw, ang kasal ay halos kapareho ng sa mga mamamayan sa Luson. Ang tagapagsalita ng binata ay nagpapahayag sa mga magulang ng dalaga ng layunin ng binata na maging asawa ito.

Ang mga magulang ng dalaga ay sasangguni sa kanilang mga kamag-anak at kung payag ang mga ito ay agad ipahahayag ang pagsang-ayon. Kasunod nito ang dote na ibibigay sa mga magulang ng babae. Sa bahaging ito ay may kinalaman ang datu, sapagkat siya ang makikipag-unawaan sa mga magulang ng dalaga.

Matapos mapagkayarian ang dote ay isusunod na ang kasal, na ginagawa sa tahanan ng datu.

will tell Make

Isang kamag-anak ng dalaga ang tutungo sa tahanan ng binata upang ihatid ito sa bahay ng datu. Pagkatapos ay kukunin ang dalaga ng isang kamag-anak ng binata at dadalhin din sa bahay ng datu.

publicity good

Uupo sa lapag ang mga ikakasal sa ayos na magkaharap. Silay pangangaralan ng hadji o hukom at pagkatapos nitoy makaitlong liligid ang binata sa dalaga. Samantalang ginagawa itoy pipilitin ng binata na hawiin ang belo ng dalaga, bagay na sinasabayan ng sigawan ng mga panauhin, sapagkat ang mga ito ang magsasabi kung kailan hahawiin ang belo. Pagkaraan ng ilang pagtatangkang hawiin ang belo, ang mga panauhin ay sesenyas na nagpapahayag na tuluyan nang hawiin ang belo.

Sa senyas na ito, ang belo ay hahawiin na ng binata. Pagkatapos nitoy babasahin ng hukom ang mga salitang nagbubuklod sa dalawa at pagkatapos ay babasbasan sila ng bendita. Itoy susundan ng anim na araw na pagdiriwang. Sa ikapitong gabi ay pahihintulutan na ang lalaking sumiping sa asawa. Haluang Kasal.

Menu ng paglilibot

Kung ang mag-asawa ay nabibilang sa magkaibang uri ng katayuan sa lipunan, halimbaway isang mahadlika at isang alipin, ang kanilang mga anak ay paghahatiin sa kanilang dalawa.

Kung ang amay mahadlika, halimbawa, at ang inay alipin, ang pinakamatanda o panganay, ang pangatlo, ang panlima, ang pampito, at iba pa, anupat ang mga gansal o nones, ay sa ama, samantalang ang pares anupat ang ikalawa, ikaapat, ikaanim, atbp. Sapagkat mahadlika ang ama kung kayat mahadlika rin ang mga anak na nasa kanya. Gayon din ang sukat masabi hinggil sa mga anak na nabibilang sa ina: silay ituturing na alipin. Kung bugtong iisa ang anak, siyay kalahating alipin at kalahating mahadlika.

Kung gansal ang. Ang yunit ng pamahalaan ay ang baranggay, na binubuo ng mula sa 30 hanggang kaanak. Ang salitang baranggay, na gamitin ngayon, ay sinasabing galing daw sa salitang Malayong balangay. Ngunit walang ganitong salita sa Malayong sinasalita sa Indonesya o maging sa Malaysiya. Ang salitang balang, na ang kahulugan sa Indonesya ay bangka, malaki man o maliit, na may isang layag, ang maaaring tunay na pinagmulan ng salitang Tagalog na balangay, na maaaring binibigkas noong unang panahon nang balang-ay, na nang lumaon ay naging balangay.

Ito namay ginawang barangay bigkas: barang-gay ng mga Kastila, sapagkat higit na magaang bigkasin ng mga Kastila ang r kaysa l o d.

Nang lumaon, ang salitang balangay ay nagkaroon ng ibang kahulugan, at itoy sangay ng isang katipunan o asosasyon, gaya ng mga Mason na may kanya-kanyang balangay o branch. Walang tinatawag na hari noon, kundi datu o sultan. Ang bawat baranggay ay Malaya at nag-iisa, ngunit kung minsay nagsasama-sama ang ilang baranggay upang maging kalipunan ng mga baranggay. Ang pangyayaring napakaraming baranggay noon ay nagpapahiwatig na walang kaisahan ang mga Pilipino at samakatuwid ay walang isang pamahalaang sentral.

Tungkulin ng mga datu na pangalagaan ang kapakanan ng kanyang mga nasasakupan at ito namay nagbabayad ng buwis sa kanilang datu. Nooy walang kuwalta, katulad ngayon, kayat ang ipinambabayad ay mga produkto.

Ang mga kamag-anak ng mga datu at ang kanilang mga anak ay pawang nabibilang sa dugong mahal at hindi pinapagbabayad ng buwis. Ang datu ay makapangyarihan sapagkat nasa kamay niya ang kilala ngayong ehekutibo, lehislatibo, at hudisyal. Ang relasyon ng isang baranggay sa kapwa baranggay ay nasasalig sa komersiyo at mga kasunduan hinggil sa pagkakaibigan at pagkakaisa.

Itoy ginagawa sa pamamagitan ng tinatawag na sanduguan, na anupat kumukuha ng dugo sa bisig ng nagkakaisa at inihahalo ito sa tuba. Itoy tinutungga ng nagsasandugo. Sa pagtunggang ito, ang dalawang panig ay kinikilalang magkapatid sa dugo. Ang pagpatay sa isang taong nabibilang sa ibang baranggay ay nagiging sanhi ng digmaan ng dalawang baranggay, pagpatay na wala naming sanhi.

Ang isa pang sanhi ng digmaan ay kung tinangay ng isang lalaking nabibilang sa isang baranggay ang asawa ng lalaking nabibilang sa iba namang baranggay.

Ang isa pang sanhi ay kung pinarusahan ng isang baranggay ang lalaking nabibilang sa ibang baranggay.

justifies the

Sa mga sanhi ng digmaan, maliwanag na walang pagtatangka noong daanin ang salitaan sa mapayapang paraan, na anupat dinaraang lahat sa dahas at lakas. Benggansa o paghihiganti ang motibong nagtutulak sa mga mamamayan noon na tumungo sa digmaan. Mga Batas. Ang mga batas noong unang panahon ay nakasulat o hindi nakasulat. Sa nakasulat o sa hindi man, ang mga yaoy batay sa kinaugalian. Ang mga batas na nakasulat ay yaong pinagtibay ng datu at ng kanyang sangguniang binubuo ng matatandang mamamayan.

Yaoy nauukol sa panggagahasa, pagpatay ng kapwa, pangungulam, pag-insulto sa kapwa, pagdaraan sa bakuran ng may-bakuran nang walang pahintulot ito, at iba pang gawang ipinalalagay na mahalay at hindi mabuti. Ang taong makilalang gumawa ng mortal na kasalanan ay ipinapapatay o kayay pinagmumulta nang malaki.

Ang mga gumawa ng pagkakasalang hindi mortal ay pinarurusahan naman sa pamamagitan ng pagtatali sa langgaman, pagmumulta. Ang mga kasalanang hindi mortal ay ang pangangalunya, pagdaraya, pang-uumit, pagsisinungaling, pambubulahaw sa gitna ng katahimikan ng gabi, at pagsira sa mga dokumentong ari ng datu.

Ang batas ay ginagawa sa ganitong paraan. Tatawagin ng datu ang matatanda ng baranggay na tumatayong mga tagapayo niya at sasabihin sa mga ito na may naiisip siyang isang batas na dapat pagtibayin. Ang balak o panukalang itoy pag-aaralang mabuti ng matatanda at kung silay sang-ayon, ang mga tadhana ng panukalang batas ay isusulat. Isang tagapagbalita, na ang tawag ay umaluhukan, ang magbabalita sa buong baranggay na may bagong batas na paiiralin ang datu. Dala ang isang kampanilya, ang umaluhukan ay pagkukulumpunan ng mga taong ibig makabatid sa mga tadhana ng bagong batas.

Ang sino mang lumabag sa batas ay agad pinaparusahan ayon sa bigat ng pagkakasala. Ang Paghuhukom. Saan man at kailan man ay hindi nawawala o naiiwasan ang pagtutunggali ng mga tao, na ang mga dahilan ay lubhang marami, gaya ng usapin sa pagmamanahan, usapin sa lupa, usaping kriminal at iba pa.

Ang mga usapin noong unang panahon ay nililitis ng hukuman na binubuo ng datu bilang hukom at ng matatandang mamamayan ng baranggay na tumatayong hurado. Sa kabilang dako, ang usapin ng dalawang baranggay ay nilulutas sa pamamagitan ng arbitrasyon na binubuo ng matatandang mamamayan ng mga neutral na baranggay na siyang namamagitan.

Ang paglilitis ay hayag at ang mga pasya o hatol ay agad ibinibigay upang maiwasan ang walang katuturang pagkabimbin ng usapin. Nooy walang abugado. Ang magkabilang panig sa usapin ay maghaharap na kasama ang kani-kanilang mga testigo. Upang ipakilala ang kanilang katapatan, ang mga testigo ay nanunumpa sa ganitong paraan: Maanong lamunin ako ng buwaya kung hindi ako magsabi ng totoo; Maanong tamaan ako ng lintik kung magsabi ako ng kabulaanan at iba pang gangganito.

Pagkatapos makapanumpa ang mga testigo ay isa-isang mangangatuwiran ang magkabilang panig sa usapin, kasunod ang pagpapatibay ng kanilang mga saksi o testigo. Ang sino mang makapagharap ng higit na maraming testigo ay ipinalalagay na nanalo sa usapin.

Kung itoy tawaran ng natalo, ang datu bilang huwes at ehekutibo ay magpapasyang dapat sundin ang hatol at sa ganitoy papanig siya sa nanalo upang mapilitan ang natalo sa usapin na tanggapin ang hatol ng hukuman. Ang Pagsubok. Ang mga sinaunang Pilipino, katulad ng mga Europeo noong unang panahon, ay mayroon din ng tinatawag na paglilitis-pagsubok trial by ordeal. Sa uring ito ng paglilitis, ang paniwala ng mga tao ay nananalo ang kinakasihan ni Bathala.

Ang paglilitis ay dinaraan sa pagsubok sa katatagan, katibayan, at katapangan ng nag-uusapin. Upang makilala kung sino sa nag-uusapin ang may-sala o kung sino ang walang sala ay ipinakukuha ang isang batong nakababad sa kumukulong tubig.

Kung aling kamay ang napaltos ay ipinalalagay na maysala. Ang sino mang ayaw kumuha ng nasabing bato ay siyang may-sala. Ang isa pang uri ng pagsubok ay ang pagbibigay sa nag-uusapin ng ilawang may sindi. Ang ilawang mamatayan ng ilaw ang siyang may-sala. Isa pang pagsubok: ang nag-uusapin ay patatalunin sa ilog na may dalang sibat; kung sino ang unang lumitaw ay siyang may-sala.

Isa pa ring pagsubok: ang naguusapin ay pangunguyain ng bigas at kung sino ang may laway na malapot ay siyang may-sala. Sa mga Ipugaw sa hilagang Luson, ang pagsubok sa pamamagitan ng pagtatagis ng lakas ay karaniwan.

Ang buno ay tinatawag doong bultong, at kung sino ang matalo sa larong ito ay ipinalalagay na may-sala. Isa pang uri ng pagsubok ay ang tinatawag na alaw. Itoy paglalabanan ng dalawang armadong lalaki.

Sang-ayon kay Padre Juan de Plasencia na nakasaksi sa mga kaugalian ng mga Pilipino nang dumating ang mga Kastila sa Pilipinas, ang matuwid kung bakit pinauupahan ng datu ang ilang lagay ng lupa ay sapagkat binili niya ang nasabing lupa sa datung dating may-ari nito at upang makuha ang kanyang ibinayad ay pinauupahan niya ang lupang nabili.4/4(13). gsscthunder.com is a platform for academics to share research papers. Read KULTURA,TRADISYON,AT KAUGALIAN NG KASAPING PILIPINO. from the story ISANG PAMANA BILANG ISANG PILIPINO by MarianLaizaVias (Marian Laiza Vinas) with 51, Reviews:

Kung sino ang mapatay ay siyang may-sala. Pagdadalamhati ng mga Sinaunang Pilipino Ang Paglilibing. Sapagkat naniniwala ang mga sinaunang Pilipino sa kabilang buhay at sa relasyon ng buhay sa patay kung kayat malaki ang paggalang nila sa alaala ng mga patay.

Ang patay ay inilalagay sa kabaong na may kasamang damit, ginto, at iba pang mahahalagang gamit na umanoy kakailanganin ng namatay sa kanyang pagtungo sa kabilang buhay.

Sa matandang paniwala, ang patay raw na maraming dala-dalahan ay buong pusong tatanggapin sa kabilang buhay, samantalang ang walang dala ay makararanas ng malamig na pagtanggap doon.

Maliwanag na hindi man sinasabi ay mahahalata naming may kinikilingan ang kabilang buhay, na anupat ang mayaman o may-kaya ay nakalalamang na sa pagtungo sa kabilang buhay. Katulad ng karaniwang nakikita sa kasalukuyan ay katakot-takot ang iyakan ng mga kamag-anak at mga kaibigan.

new broom sweeps

Bukod sa mga ito ay mayroon pang upahang tagaiyak na nagsasalaysay o umaawit ng mga kabutihang nagawa ng namatay. Sa mga taga-Luson, ang pagpapakilala ng pagluluksa ay hindi gaya ngayong itim ang damit na isinusuot, kundi puti. Sa mga lipi ng Mindanaw at sa ilang pulo ng Kabisayaan, ang pagdaramdam sa pagkamatay ng kamag-anak ay ipinakikilala sa pamamagitan ng paghuhuramentado o walang taros na pagpatay sa kapwa.

Kung minsan namay naglalagay sila ng galang na behuko sa kanilang mga paat liig. Ang pagkain ng ano mang uri ng karne at ang pag-inom ng alak ay bawal sa panahon ng pagluluksa. Ang pagluluksa sa babaing namatay ay tinatawag na morotal, samantalang ang sa lalaki ay tinatawag namang maglahi. Sa kabilang dako, ang pagluluksa sa namatay na datu ay tinatawag na laraw.

Kapag datu ang namatay, ang pangyayaring itoy agad ipinahahayag sa buong baranggay. Ang lahat ng pakikidigma, kung mayroon, ay ibibimbin; ang sibat kung dinadala ay kailangang nakatungo sa lupa; ang pag-awit ay bawal; baligtad ang paglalagay ng balaraw daga sa kaluban; at bawal ang magsuot ng damit na masagwa ang kulay.

Aug 10,   Sagisag ng Kultura 1. Ang abaka (Musa textilis) ay isang halamang hemp o napagkukunan ng himaymay. Berde ang mga dahon nito na kawangis ng dahon ng saging. Bagaman nakakatulad ang anyo ng saging, madaling makilala ang abaka sa pamamagitan ng ilang katangian nito. Una, ang dulo ng dahon ng abaka ay mas patulis kompara sa saging. Dating kultura ng pilipinas - If you are a middle-aged man looking to have a good time dating man half your age, this advertisement is for you. Register and search over 40 million singles: voice recordings. Men looking for a man - Women looking for a man. Ang Pilipinas ay tinaguriang mayaman sa iba't ibang larangan sa kultura at isa sa mga bansang kinikilala ang kulturang nagmula sa ating mga ninuno. Naimpluwensyahan tayo ng ating mga ninuno kaya ito'y ating ginagamit sa pang-araw-araw na pamumuhay.

Sa likod ng mga pagbabawal na ito ay patuloy naman ang kainan at inuman ng alak ng mga tao. Gayunman, ang mga kamag-anak ng namatay ay nag-aayuno at ang kinakain ay pawang gulay. Sa mga Tagalog, ang pag-aayuno ay tinatawag na sipa. Kung ang namatay ay biktima ng masamang layon o kayay namatay sa labanan, ang pagluluksa ay hindi natatapos hanggat hindi naipaghihiganti ang namatay. Ang paghihiganti ng mga kamag-anak ay tinatawag na balata.

Karaniwang nagdaraos ng pasiyam, na anupat nagdarasal at nagkakainan ang mga kamag-anak at mga kaibigan ng namatay sa ikasiyam na araw ng pagkamatay ng yumao. Kadalasay nagtatanghal ng dula o drama na kung tawagin ay tibaw. Naniniwala rin ang mga unang Pilipino sa tinatawag na anting-anting o agimat. Marami sa pangyayari ang binibigyan nila ng kahulugan, halimbaway ang pagkahol o pag-alulong ng aso, ang paglipad ng uwak, o kayay ang paghuni ng butiki.

Naniniwala rin sila sa manghuhula na kung tawagin nooy pangatauhan, na umanoy nakahuhula sa mga darating na pangyayari. Naniniwala rin sila sa asuwang, sa mangkukulam, sa tikbalang, sa manggagaway, at sa tiyanak.

Ang mga paniniwala at mga pamahiing iyan ay hindi nalipol ng pagdating dito ng kabihasnang Kanluranin. Ang ilan sa kanilay nanatiling buong-buo, samantalang ang ilan namay nalahiran ng diwa ng Kristiyanismo at minana ng kasalukuyang salin ng lahi sa ganyang ayos.

Tuluy-tuloy silang lahat sa langit cielo, heavendumadaan sa arco na nabubuo kapag umuulan bahaghari, rainbowat nagiging mga diyos. Ang kaluluwa ng mga nalunod ay naiiwan sa dagat habang panahon siempre, forever.

Bilang parangal sa namatay, natatayo sila ng mahabang kawayan at isinasabit sa itaas ang damit ng namatay.

Dating kultura ng pilipinas

Iniiwanan nila duon hanggang maagnas at maglaho na ang damit. Panawagan ng baylana Kung magkasakit ang mga anak o kamag-anak ng nalunod na tao, dinadala sila sa dagat, sakay sa bangka na tinatawag na baranggay. Kasama nila ang isang baylana, babae na pari nila, na nagtuturo kung saan sa dagat nila ihahagis ang isang tampipi baul, chest na may damit ng nalunod. Sabay sa paghagis, nagdadasal ang baylana at ang mga nakasakay sa bangka sa mga namatay nilang ninuno na pagpalain at iligtas sa panganib ang mga maysakit.

Kapag namatay sa sakit ang isang bata, sinasabi ng mga Pintados mga Visaya na kinain ng mga mangalo duendes, goblins ang bituka entranias, bowels ng bata kaya namatay. Hindi kasi alam ng mga tagarito na ang baho ng bulok ang sanhi ng mga sakit. Bandang panahon na ni Jose Rizal umunlad ang mga agham sciences at natuklasan na mga microbio germs pala ang sanhi ng mga sakit. Ang mga namatay nang ganuon ay napupunta sa Arayas, ang mga baranggay ng patay sa tuktok ng Mayas, isang mataas na bundok sa pulo ng Panay.

Paniwala naman ng mga Yligueynes mga Iligan o mga tao ng ilogan o ilog na taga-Cebu, Bohol at Bantay sa tabi ng Cebu, Bantayan Islands ang tawag ngayon na ang mga kaluluwa ng mga namatay ay nagpupunta sa sinapupunan ni Siburanen si Buranenisang diyos na nakatira sa isang mataas na bundok sa pulo ng Burney Borneo.

Sukat ng buhay Sabi-sabi nila, may isa pang diyos sa langit, Sidapa si Dapana may isang matayog na punong kahoy sa bundok Mayas. Nilalagyan niya ng takda ang puno tuwing may ipinapanganak na bata, at pag laki nito at naabot ang tangkad ng takda, namamatay agad ang tao. Mayroon ding naniniwala rito na ang mga kaluluwa ng namatay ay napupunta sa kabilang buhay infierno na sakop ng 2 diyos duon, sina Simuran si Moran at Siguinarugan si Ginarugan.

Sabi nila, napapalaya uli ang mga kaluluwa kung mag-aalay sacrificio, offering ang mga kamag-anak sa mga pagdiriwang na tinatawag nilang maganito mag-aanyito.

Naghihirap ang mahirap. May Yligueynes mga Iligan na nagsasabi na ang mga kaluluwa ng namatay ay kinukuha ni Maguayen, isang diyos din, at dinadala sa kanyang baranggay na tinatawag na Sumpoy. Subalit hindi nagtatagal duon, sabi nila, at inaagaw ng isa pang diyos at dinadala kay Siburanen si Buranen. Binibihag daw nang pantay-pantay, mabuti man o masama, ang lahat ng kaluluwa. Kailangan daw maganito mag-anyito upang mapalaya ang kaluluwa. Subalit ang mga mahirap, dahil walang nag-aalay ng maganito para sa kanila, ay naiiwang bihag habang panahon sa ilalim ni Buranen.

Mula dito, nakikita na walang halaga sa kanila kung mabuti o masama ang tao.

darkest hour

Nakikita rin ang muhi nila sa pagiging mahirap. Babae ang pari, inuman ang misa Ang mga katutubo sa kapuluang ito ay walang takdang panahon ng pagsamba sa kanilang mga diyos. Wala rin silang takdang puok na pinag-aalayan o simbahan.

Kung mayroon lamang na may sakit saka sila nag-aalay, o kung mayroong digmaan o bago magtanim ng palay. Ang pag-aalay ay tinatawag na baylanes mga baylanan, tinawag ding nag-aanyito at baylanes mga baylan o babaylan din ang tawag sa mga pari sacerdotisas, priestesses na namumuno sa pag-aalay.

Makulay at magara ang suot ng mga baylan, may mga kuwintas na bulaklak guirnaldas, garlands pa sa ulo at maraming alahas na ginto. Nagdadala sila sa bahay ng maysakit ng mga pitarillas isang uri ng banga o palayok na puno ng alak arrach, liquor na gawa sa kanin tinawag ding pitarilya. Nagdadala rin sila ng kanin, mga ulam at isang buhay na baboy. Umaawit at nagdadasal ang mga babaylan, tinatawag ang multo espirito, demon na nagpapakita sa kanila, balot na balot ng ginto.

Pumapasok ang multo sa katawan ng babaylan at bumabagsak siya sa lupa, kumikisay at tumutulo ang laway parang baliw. Habang hawak siya ng multo, ihahayag niya kung gagaling ang maysakit o mamamatay. Sa ibang pag-aalay, sinasabi ng babaylan kung ano ang mangyayari sa darating na panahon. Ang pag-aalay ay sinasaliwan ng tugtog ng mga kulingling campanillas, bells at mga gong tambors, drums.

Pagkatapos sabihin ng babaylan ang kanyang hula prediccion, prophesytumatayo siya at kumukuha ng sibat lanza, spear at pinapatay ang baboy, sinasaksak sa puso. Tapos, nililinis ang baboy at niluluto upang ialay sa multo. Sa isang hapag pang-alay altarilalatag ang nilutong baboy at lahat ng pagkain at alak na dala ng babaylan at ng mga kamag-anak ng maysakit.

Pananamit Ng Mga Sinaunang Pilipino

Ginagawa rin nila ito upang mapalaya ang kaluluwa ng namatay mula sa kabilang buhay, humihingi ng tulong mula sa kanilang mga ninuno na nagpapakita raw sa kanila at sinasagot ang kanilang mga tanong. Kung aalis sila upang lusubin ang mga kaaway, nag-aalay din sila kay Varangao, ang diyos ng bahaghari rainbowat 2 pang diyos din, sina Ynaguinid Inang Ginid at Macanduc.

Walang katapusang daigdig. Paniwala ng mga tao na walang katapusan ang mondo.

0 thoughts on “Dating kultura ng pilipinas”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *